Star Trek

Na zeventien open dagen van middelbare scholen in Amsterdam heeft mijn dochter haar voorkeurslijst ingeleverd. Volgens het nieuwe lotingssysteem heeft ze 75% kans om op een school van haar lijst ingeloot te worden. Dus is die van haar wel 22 scholen lang. Nu is het alleen nog een kwestie van afwachten. Over een maand krijgen we, samen met duizenden andere gezinnen in en om Amsterdam, de uitslag via een website.

Toen ze haar schooladvies kreeg, sprongen de tranen in mijn ogen. Ineens zag ik het. Met terugwerkende kracht zag ik mijn oudste kind als baby, kleuter, tiener. Tot nu toe hebben wij de contouren van haar leven grotendeels bepaald. Ze heeft op drie verschillende crèches en drie verschillende scholen gezeten, ze is drie keer verhuisd. Maar al die tijd heb ik hetzelfde karakter gezien: dezelfde steady, slimme, vrolijke persoonlijkheid. Nu ligt er een weg voor haar die echt van haar is, bepaald door wat altijd al in haar zat.

Mijn dochter mocht de volgorde van haar favoriete scholen zelf bepalen. In feite is die voorkeurslijst hoe het leven werkt, ten voeten uit: we hebben een idee van wat we willen en we kunnen prioriteit geven aan dingen. Maar uiteindelijk hebben we er geen zeggenschap over. Dat is wat mij betreft een mooie gedachte.

‘Ken je de Enterprise van Star Trek?’ vroeg mijn broer gister, toen ik midden in een zin zat over het algoritmesysteem, op basis waarvan de loting plaatsvindt.
‘Eh, ja.’
‘Je moet het zo zien: jij zit in het moederschip. En op welke school ze ook terechtkomt: het gaat erom dat ze altijd veilig kan terugkeren naar de basis.’

En zo is het. Ze gaat de contouren van haar leven steeds meer zelf bepalen.

Vanaf het moederschip juich ik haar toe.

Comments are closed.