Geluk

In herhaling zit een zekere schoonheid. Ik denk dat mijn dochter van zes dat ook zo voelt. Afgelopen dinsdag zei ze resoluut tegen haar pianoleraar: ‘En nu wil ik het nog een keer doen. Helemaal zelf. Maar dan moet jij stil zijn.’ Ik moest erom lachen, en hij gelukkig ook. Vervolgens speelde ze haar favoriete liedje en keek ze er plechtig bij, voor de zevenendertigste keer die week.

Ik hou van mijn drie kinderen, maar misschien hou ik nog meer van hoe ze zich gedragen. Begrijp me niet verkeerd, ik word af en toe knettergek van het gegil en gesla en vooral van het feit dat ze vaak allemaal door elkaar heen praten, tegen mij. Maar wat ik bedoel is dit: aan de manier waarop mijn kinderen doen, kun je zien hoe ze zijn. Ze hangen aan mijn been voor een knuffel, ze houden een stok vast als een speer en gaan brullend in het park achter de eenden aan, ze komen uit de wc met een koptelefoon op vanwege een nieuw luisterboek. Ik kijk naar ze en zie hoe een gordijn af en toe een stukje opengaat, om daarna gelijk weer terug te vallen. Ik probeer – ondanks het gillen en slaan – op ze te letten zodat ik soms een glimp opvang van wat er in ze omgaat, van hoe ze zijn.

Er komt een dag waarop ze woorden gaan geven aan zichzelf. Dan zeggen ze dat ze een knuffelig iemand zijn, dat ze van ruige buitensport houden, dat ze nieuwsgierig zijn naar de verhalen van anderen. Woorden geven aan jezelf: is dat de essentie van volwassen worden? Ik denk het wel. Ik denk dat volwassenen eigenlijk ook maar wat doen, we weten niet heel veel meer dan kinderen. Sterker nog: we geven vaak achteraf woorden aan wat we doen, en doen daarmee alsof onze handelingen beargumenteerd zijn.

Waar het op neerkomt is dit: in feite zijn kinderen zuivere empiristen. Kinderen leren dingen door te doen. En ik leer mijn kinderen kennen door de manier waarop ze dat doen. Mijn zoon gedraagt zich vaak aanhalig, mijn jongste dochter vaak eigenzinnig, mijn oudste dochter vaak bedachtzaam. Dat gedrag herhalen ze, in alles wat ze doen.

Volgens Milan Kundera verlangen we naar herhaling, maar omdat het leven een lineair proces is kunnen we daardoor nooit gelukkig zijn.

Maar telkens zien hoe mijn kinderen zichzelf herhalen, dat is wat mij betreft geluk.

Comments are closed.